عیب‌جو بی‌هنر است
مَرا به رِنْدی و عِشْق، آن فُضول، عِیْب کُنَدکِه اِعْتِراض بَر اَسْرارِ عِلْمِ غِیْب کُنَد
کَمالِ سِرِّ مُحَبَّت بِبین، نَه نَقْصِ گُناهکِه هَرکِه بی‌هُنَر اُفْتَد، نَظَر به عِیْب کُنَد
زِ عِطْرِ حورِ بِهِشْت، آن نَفَس بَرآیَد بویکه خاکِ مِیْکَدِهٔ ما، عَبیرِ جِیب کُنَد
چُنان زَنَد رَهِ اِسْلام، غَمْزِهٔ ساقیکِه اِجْتِناب زِ صَهْبا، مَگَر صُهِیْب کُنَد
کِلیدِ گَنْجِ سَعادَت، قَبولِ اَهْلِ دِل اَسْتمَباد آن‌که در این نکته، شَکّ و رِیْب کُنَد!
شُبانِ وادیِ اَیْمَن، گَهی رَسَد بِه مُرادکِه چَنْد سال، به جان، خِدْمَتِ شُعِیْب کُنَد
زِ دیدِه، خون بِچِکانَد فَسانِهٔ «حافِظ»چو یادِ وَقْتِ زَمانِ شَباب و شِیْب کُنَد
تأمل روانشناختی
«کمال سر محبت ببین نه نقص گناه / که هر که بی‌هنر افتد نظر به عیب کند» می‌گوید دیدن خوبی‌ها نشانه بلوغ است و عیب‌جویی دائمی، نشانه کمبود. در رابطه‌ها، تمرکز بر نقاط قوت دیگری، رابطه را تقویت می‌کند. و «کلید گنج سعادت قبول اهل دل است» ارزش پذیرفته شدن از سوی آدم‌های صاف‌دل را نشان می‌دهد.
پرسشی برای امشب
در عزیزانت بیشتر عیب می‌بینی یا هنر؟ امروز سه هنر یکی از آن‌ها را نام ببر.
