زندگی در لحظه و رها کردن معماهای بی‌جواب
اگر آن تُرکِ شیرازی به دست آرَد دلِ ما رابه خال هِندویَش بَخشَم سَمَرقند و بُخارا را
بده ساقی مِیِ باقی که در جَنَّت نخواهی یافتکنارِ آبِ رُکناباد و گُل‌گَشتِ مُصَلّا را
فَغان! کاین لولیانِ شوخِ شیرین‌کارِ شهرآشوبچُنان بُردند صبر از دل که تُرکان خوانِ یَغما را
ز عشقِ ناتمامِ ما جمالِ یار مُستَغنی استبه آب و رنگ و خال و خط چه حاجت رویِ زیبا را؟
مَن از آن حُسنِ روزاَفزون که یوسُف داشت دانستمکه عشق از پردهٔ عِصمت بُرون آرَد زُلِیخا را
اگر دشنام فرمایی و گَر نفرین دعا گویمجوابِ تلخ می‌زیبَد لبِ لَعلِ شِکرخا را
نصیحت گوش کن جانا که از جان دوست‌تر دارندجوانانِ سعادتمند پندِ پیرِ دانا را
حَدیث از مُطرب و مِی گو و رازِ دَهر کمتر جوکه کس نَگشود و نَگشاید به حکمت این مُعمّا را
غزل گفتی و دُر سُفتی بیا و خوش بخوان حافظکه بر نظمِ تو اَفشانَد فَلَک عِقد ثُریّا را
تأمل روانشناختی
«حدیث از مطرب و مِی گو و راز دهر کمتر جو / که کس نگشود و نگشاید به حکمت این معما را» دعوتی است به رها کردن نشخوار فکری درباره پرسش‌هایی که پاسخ قطعی ندارند. ذهن نگران دوست دارد همه‌چیز را بفهمد تا آرام شود، اما برخی معماها فقط با زیستن کامل لحظه سبک‌تر می‌شوند. «کنار آب رکناباد» همین حالِ حاضر است؛ جایی که زندگی واقعاً جریان دارد.
پرسشی برای امشب
کدام پرسش بی‌جواب این روزها ذهنت را مشغول کرده است؟ اگر یک ساعت آن را کنار بگذاری، از چه لحظه‌ای می‌توانی لذت ببری؟
