پیران سخن ز تجربه گویند
ای نور چشم من سخنی هست گوش کنچون ساغرت پُر است بنوشان و نوش کن
در راه عشق وسوسهٔ اهرمن بسیستپیش آی و گوشِ دل به پیام سروش کن
برگ نوا تبه شد و ساز طرب نماندای چنگ ناله برکش و ای دف خروش کن
تسبیح و خرقه لذّت مستی نبخشدتهمّت در این عمل طلب از می‌فروش کن
پیران سخن ز تجربه گویند گفتمتهان ای پسر که پیر شوی پند گوش کن
بر هوشمند سلسله ننهاد دست عشقخواهی که زلف یار کشی ترک هوش کن
با دوستان مضایقه در عمر و مال نیستصد جان فدای یار نصیحت نیوش کن
ساقی که جامت از می صافی تهی مبادچشم عنایتی به من دردنوش کن
سرمست در قبای زرافشان چو بگذرییک بوسه نذر حافظ پشمینه‌پوش کن
تأمل روانشناختی
«پیران سخن ز تجربه گویند گفتمت / هان ای پسر که پیر شوی پند گوش کن» دعوت به شنیدن تجربه دیگران است؛ بسیاری از رنج‌ها با شنیدن تجربه پیشینیان کمتر می‌شوند. و «در راه عشق وسوسه اهرمن بسی است / پیش آی و گوش دل به پیام سروش کن» از تمایز میان صدای وسوسه و صدای حکمت درونی می‌گوید.
پرسشی برای امشب
از کدام «پیر» یا بزرگ‌تر، تجربه‌ای را می‌توانی بپرسی که به تصمیم امروزت کمک کند؟
