بر خود چو شمع خنده‌زنان گریه می‌کنم
بالابلندِ عِشْوِه‌گرِ نقش‌بازِ منکوتاه کرد قصّهٔ زُهْدِ درازِ من
دیدی دلا که آخرِ پیری و زُهْد و عِلْمبا من چه کَرْد دیدهٔ معشوقه‌بازِ من؟
می‌ترسم از خرابیِ ایمان که می‌بَرَدمِحْرابِ ابرویِ تو، حُضورِ نمازِ من
گفتم به دَلْقِ زَرْق بپوشم نشانِ عشقغَمّاز بود اَشْک و عَیان کرد رازِ من
مست است یار و یادِ حریفان نمی‌کُنَدذکرش به خیر، ساقیِ مِسْکین‌نوازِ من
یا رب کی آن صبا بِوَزَد کز نسیمِ آنگَرْدَد شمامهٔ کَرَمَش، کارسازِ من؟
نقشی بر آب می‌زنم از گریه، حالیاتا کی شود قرینِ حقیقت، مجازِ من
بر خود، چو شمع، خنده‌زنان، گریه می‌کنمتا با تو سنگ‌دل چه کُنَد سوز و سازِ من؟
زاهد؛ چو از نمازِ تو کاری نمی‌رودهم مستیِ شبانه و راز و نیازِ من
«حافظ»، زِ گریه سوخت بگو حالش ای صبابا شاهِ دوست‌پرورِ دشمن‌گُدازِ من
تأمل روانشناختی
«بر خود چو شمع خنده‌زنان گریه می‌کنم» تصویر دقیق کسی است که ظاهرش می‌خندد و درونش می‌گرید. و «گفتم به دلق زرق بپوشم نشان عشق / غماز بود اشک و عیان کرد راز من» می‌گوید احساسات عمیق، پنهان نمی‌مانند. «نقشی بر آب می‌زنم از گریه حالیا / تا کی شود قرین حقیقت مجاز من» هم امید به تبدیل خیال به واقعیت است.
پرسشی برای امشب
آیا «خنده‌زنان گریه» می‌کنی؟ چه کسی می‌تواند پشت این خنده را ببیند؟
