خفته در آغوش بخت خواب‌زده
درِ سرایِ مغان رُفته بود و آب‌زدهنشسته پیر و صلایی به شیخ و شاب زده
سبوکشان همه در بندگیش بسته کمرولی ز تَرک کُله چتر بر سحاب زده
شعاع جام و قدح نور ماه پوشیدهعذار مغ‌بچگان راه آفتاب زده
عروس بخت در آن حجله با هزاران نازشکسته کسمه و بر برگ گل، گلاب زده
گرفته ساغر عشرت فرشتهٔ رحمتز جرعه بر رخ حور و پری گلاب زده
ز شور و عربدهٔ شاهدان شیرین‌کارشکر شکسته، سمن ریخته، رباب زده
سلام کردم و با من به روی خندان گفتکه ای خمارکشِ مفلسِ شراب‌زده
که این کند که تو کردی به ضعف همت و رای؟ز گنج‌خانه شده خیمه بر خراب زده
وصال دولت بیدار ترسمت ندهندکه خفته‌ای تو در آغوش بختِ خواب‌زده
بیا به میکده حافظ که بر تو عرضه کنمهزار صف ز دعاهای مستجاب زده
فلک جنیبه‌کش شاه نصرت‌الدین استبیا ببین ملکش دست در رکاب زده
خرد که ملهم غیب است بهر کسب شرفز بام عرش صدش بوسه بر جناب زده
تأمل روانشناختی
«وصال دولت بیدار ترسمت ندهند / که خفته‌ای تو در آغوش بخت خواب‌زده» هشداری درباره رخوت است: فرصت‌ها به کسی می‌رسند که بیدار است. و «که این کند که تو کردی به ضعف همت و رای / ز گنج‌خانه شده خیمه بر خراب زده» از کسی می‌گوید که با وجود داشته‌ها، به کمتر قانع شده. گاهی ما خودمان از گنجمان بیرون آمده‌ایم.
پرسشی برای امشب
در کدام بخش زندگی‌ات «خفته‌ای»؟ بیدار شدن در آن چه شکلی دارد؟
