سبکباری و خوشدلی
صَحنِ بُستان ذوق‌بخش و صحبتِ یاران خوش استوقتِ گل خوش باد کز وی وقتِ می‌خواران خوش است
از صبا هر دم مشامِ جانِ ما خوش می‌شودآری آری طیبِ اَنفاسِ هواداران خوش است
ناگشوده گُل نِقاب، آهنگِ رحلت ساز کردناله کن بلبل که گلبانگِ دل‌اَفکاران خوش است
مرغِ خوشخوان را بشارت باد کاندر راهِ عشقدوست را با نالهٔ شب‌های بیداران خوش است
نیست در بازارِ عالَم خوشدلی ور زان که هستشیوهٔ رندی و خوش‌باشیِ عیاران خوش است
از زبانِ سوسنِ آزاده‌ام آمد به گوشکاندر این دِیرِ کهن، کارِ سبکباران خوش است
حافظا! تَرکِ جهان گفتن طریقِ خوشدلیستتا نپنداری که احوالِ جهان‌داران خوش است
تأمل روانشناختی
«کاندر این دیر کهن کار سبکباران خوش است» می‌گوید هر چه بار کمتری از نگرانی و تعلق با خود حمل کنیم، راه سبک‌تر است. و «صحبت یاران خوش است» یادآور است که خوشدلی، اغلب در کنار دیگران ساخته می‌شود. حافظ تصویر صاحبان قدرت را هم می‌شکند: «تا نپنداری که احوال جهان‌داران خوش است».
پرسشی برای امشب
کدام بار ذهنی را امروز می‌توانی زمین بگذاری تا سبک‌تر باشی؟
