مواجهه با پیامدهای روانی و جسمانی تجاوز و خشونت جنسی، یکی از سهمگین‌ترین و پیچیده‌ترین بحران‌های روانی است که یک فرد می‌تواند در طول زندگی خود تجربه کند. احساس ناتوانی مطلق، گسست پیوندهای اعتمادسازی، فلج روانی و مواجهه با کابوس‌های مداوم، تنها بخشی از علائم بالینی است که قربانیان خشونت‌های شدید جنسی با آن دست‌پنجره نرم می‌کنند. هنگامی که این خشونت‌ها به صورت «گروهی» و با سوءاستفاده از مواد شیمیایی یا دارویی رخ می‌دهند، بار تروماتیک آسیب به مراتب سنگین‌تر شده و رنج روانی عمیق‌تری را بر قربانی تحمیل می‌کند. تحلیل ساختار روان‌شناختی چنین اتفاقاتی، نه‌تنها برای درک مکانیسم‌های رفتار مجرمانه، بلکه برای تدوین پروتکل‌های پیشگیری و درمان تخصصی ضرورتی اجتناب‌ناپذیر دارد.

زیستن با پیامدهای ترومای ناشی از تجاوز گروهی، متضمن مواجهه روزمره با فروپاشی حس امنیت بنیادی است. قربانیان در گام‌های نخست پس از حادثه، وارد فاز «شوک حاد رو