به جای فریاد زدن یا برچسب «دروغگو» زدن، روی حقیقت تمرکز کنید. بگویید: «من می‌دونم چی اتفاق افتاده و بیشتر از اینکه بابت اتفاق ناراحت باشم، دوست دارم حقیقت رو بشنوم تا بتونیم با هم حلش کنیم.» فضایی امن بسازید تا او از گفتن حقیقت نترسد.

دزدی در کودکان همیشه به معنای نیاز مادی نیست. گاهی این کار برای جلب توجه، تجربه هیجان، یا جبران یک حس حقارت یا فقدان عاطفی انجام می‌شود. در واقع، شیء مسروقه جایگزینی برای یک نیاز روانی پاسخ‌داده‌نشده است.

بله، محیط نقش مهمی دارد، اما نکته کلیدی این است که چرا کودک آن کلمات را «انتخاب» می‌کند تا استفاده کند. او معمولاً به دنبال دیدن واکنش شما یا کسب قدرت است. محدود کردن محتوای نامناسب در کنار آموزش بیان صحیح خشم ضروری است.

بهترین روش، «جبران خسارت» است. کودک باید خودش اسباب‌بازی را برگرداند و عذرخواهی کند (با همراهی شما برای حمایت، نه شرمساری). این کار مسئولیت‌پذیری را به او می‌آموزد، برخلاف تنبیه بدنی که فقط کینه ایجاد می‌کند.

زمانی که رفتارهای تهاجمی، دروغگویی و دزدی با افت تحصیلی شدید، صدمه زدن به خود یا دیگران، بی‌خوابی یا فقدان حس پشیمانی همراه باشد، حتماً باید از یک متخصص روانشناسی یا روانپزشک اطفال کمک بگیرید.