پیرانه‌سر جوانی
ای قبای پادشاهی، راست بر بالای توزینتِ تاج و نگین از گوهرِ والای تو
آفتاب فتح را هر دم طلوعی می‌دهداز کلاهِ خسروی رخسارِ مه‌سیمایِ تو
جلوه‌گاهِ طایرِ اقبال باشد هر کجاسایه اندازد همایِ چترِ گردون‌سایِ تو
از رسومِ شرع و حکمت با هزاران اختلافنکته‌ای هرگز نشد فوت از دلِ دانای تو
آب حیوانش ز منقارِ بلاغت می‌چکدطوطیِ خوش‌لهجه یعنی کلک شکّرخای تو
گرچه خورشیدِ فلک چشم و چراغ عالم استروشنایی‌بخشِ چشم اوست خاک پای تو
آن چه اسکندر طلب کرد و ندادش روزگارجرعه‌ای بود از زلالِ جام جان‌افزای تو
عرضِ حاجت در حریم حضرتت محتاج نیستراز کس مخفی نمانَد با فروغِ رایِ تو
خسروا ! پیرانه‌سر، حافظ جوانی می‌کندبر امیدِ عفوِ جان‌بخشِ گنه‌فرسایِ تو
تأمل روانشناختی
این غزل مدحی است برای شاه، اما بیت پایانی‌اش پیامی عام دارد: «خسروا پیرانه‌سر حافظ جوانی می‌کند / بر امید عفو جان‌بخش گنه‌فرسای تو». شور و شادابی، به سن ربطی ندارد. و «راز کس مخفی نماند با فروغ رای تو» از بینش عمیقی می‌گوید که بی‌نیاز از توضیح است.
پرسشی برای امشب
آیا خودت را برای «جوانی کردن» پیر می‌دانی؟ کدام شور را دوباره می‌توانی زنده کنی؟
