بله، اگرچه تحقیقات اولیه روی مرغان دریایی متمرکز بوده، اما اکثر پرندگان (مانند کلاغ‌ها و کبوترها) غریزه "ترس از نگاه" یا Gaze Aversion را دارند. این یک مکانیسم بقای جهانی در دنیای حیوانات است که از نزدیک شدن به موجوداتی که مستقیماً به آن‌ها زل زده‌اند، پرهیز کنند.

حیوانات به سرعت اشیای بیجان را شناسایی می‌کنند. اگر چشم‌ها ثابت باشند، پرنده بعد از مدتی می‌فهمد که خطر واقعی نیست. اما حرکت تصادفی مردمک‌ها به دلیل باد یا لرزش، این پیام را به مغز پرنده می‌فرستد که "این موجود زنده است و مدام موقعیت مرا چک می‌کند."

خیر، این یک روش کاملاً انسانی و غیرتهاجمی است. ما هیچ آسیب فیزیکی به پرنده نمی‌زنیم و فقط از سیستم ارتباطی طبیعی خودشان برای تعیین مرز استفاده می‌کنیم. این کار بسیار بهتر از استفاده از سموم یا وسایل آسیب‌رسان فیزیکی است.

هر چه بزرگتر، بهتر! چشمان بزرگتر حس یک شکارچی بزرگتر را منتقل می‌کنند. چشمان با قطر حداقل ۲ تا ۵ سانتی‌متر بهترین کارایی را دارند، زیرا از فاصله دور و حتی توسط پرندگانی که در ارتفاع پرواز می‌کنند، قابل تشخیص هستند.

بله، می‌توانید چشمان عروسکی را روی توپ‌های پلاستیکی کوچک بچسبانید و آن‌ها را در نقاط مختلف باغچه آویزان کنید. وزش باد باعث حرکت دائمی آن‌ها می‌شود و پرندگان را از چیدن محصولات یا نشستن در آن مناطق باز می‌دارد.